خبرنامه امیرکبیر: بر اساس اخبار رسیده که صحت آن تایید گردیده، ماموران امنیتی ده روز پیش مادر و پدر یکی از اعضای سابق انجمن اسلامی امیرکبیر را برای اعمال فشار بر وی و همچنین پرونده سازی برای دانشجویان بازداشت کردند.
به گزارش خبرنامه امیرکبیر ده روز پیش ماموران امنیتی با یورش به منزل خانواده رضا یونسی عضو سابق انجمن اسلامی دانشجویان امیرکبیر پدر و مادر وی را بازداشت کرده و به نقطه نامعلومی انتقال داده اند و تاکنون نیز هیچ اطلاعی از وضعیت آنان در دسترس نیست.
بازداشت مسعود دهقان -عضو سابق انجمن اسلامی امیرکبیر و فارغ التحصیل این دانشگاه- و پدر و مادر یونسی پس از آن صورت گرفته است که تیم امنیتی پرونده، پس از بازداشت ۹ دانشجوی پلی تکنیک در بهمن و اسفند ماه و علیرغم ماهها بازداشت انفرادی و عدم اجازه ملاقات به خانواده ها و وکلای دانشجویان، نتوانسته بود به سناریوسازی مورد نظر خود دست یابد، و حتی قرار وثیقه نیز برای دانشجویان دربند صادر شد. ولی نهادهای امنیتی با فشار به قاضی پرونده به بهانه واهی بررسی اتهامات جدید قرار وثیقه را باطل نمودند. دو روز پس از ابطال قرار وثیقه مسعود دهقان و پدر و مادر یونسی بازداشت شدند.
از آنجائیکه ۴ نفر از دانشجویان امیرکبیر در مراسم سالگرد مهندس بازرگان و ۵ نفر از آنان پس از اعتراض دانشجویان به دفن شهید بازداشت شده بودند، و این موارد در نظر افکار عمومی و دادگاه بهانه ای مناسب برای پرونده سازی گسترده برای دانشجویان امیرکبیر نبود، حامیان دولت در وزارت اطلاعات و دستگاه قضائی با تغییر محتوای پرونده و سناریوسازی و بازداشت های جدید، اتهامات بی اساس جدیدی را برای دانشجویان در نظر گرفته اند.
قاضی حسن حداد نیز در مصاحبه خود با بیان اینکه طی ۲ هفته اخیر پرونده ای با اتهام واهی «ارتباط دانشجویان امیرکبیر با منافقین» تشکیل شده است، عملا به تغییر مسیر پرونده دانشجویان برای ایجاد اتهامات گسترده علیه آنان اشاره کرده است.
بازداشت اعضای خانواده این عضو سابق انجمن اسلامی پلی تکنیک در حالی صورت گرفته که وی طی سال های گذشته برای ادامه تحصیل به خارج از ایران رفته و مدتی در بخش انگلیسی خبرنامه همکاری می کرده است. هم اکنون ماموران امنیتی برای بازگردندان وی به ایران و ایجاد پرونده ای جدید برای دانشجویان، خانواده وی را تحت فشار قرار داده اند.
این بازداشت های غیرانسانی همراه با فشار بر خانواده های دانشجویان سابق امیرکبیر بر نگرانی های دانشجویان در مورد روش ناجوانمردانه تیم امنیتی برای پرونده سازی برای دانشجویان افزوده است.
از سوی دیگربا توجه به صحبتهای قاضی حداد که گفته بود “این دانشجویان قصد انجام اقداماتی در دانشگاهها همزمان جریان انتخابات را داشتند” به نظر می رسد این بازداشتها بی ارتباط با انتخابات پیش رو نباشد.



وقتی که صرفاً خود را در عرصه سیاست تعریف کردیم و حیاتمان را به آن گره زدیم مجبوریم بسیرای از عواقب تلخ آن را نیز بپذیریم اما از آنجا که نمی خواهیم دیگران در مورد ما چنین فکر کنند لذا ادای روشنفکری در می آوریم و کارهایمان را از منظر "نجات کشور" ، "شرایط حساس کنونی" ، " رسالت تاریخی" و ... توجیه می کنیم که خود نیز می دانیم حرف مفت است.
دوستی به طعنه می گفت کاش بهروز هم پاسپورت امریکایی داشت تا رسانه ها برایش جنجال به راه می انداختند، گزارشگران بدون مرز برایش اعتصاب غذا برپا می کرد و رئیس جمهور از قوه قضاییه درخواست می کرد تا حقوق اش رعایت شود، من در پاسخ گفتم کاش لااقل بهروز زندانی غیرخودی محسوب نمی شد تا یک وکیلی چیزی پیدا می شد و می رفت به او کمک می کرد.
این هزینه ها در حالی در دولت شکل می گیرد که حتی افرادی که از علم اقتصاد اطلاعات مقدماتی دارند نیز می دانند تزریق این پول ها به صورت جاری به اقتصاد کشور، هیچ اثری جز ایجاد تورم که به اعتقاد اقتصاددانان عاملی برای "ثروتند تر کردن ثروتمندان و فقیر تر کردن فقیران" است، ندارد.
سابقه جمهوری اسلامی نشان می دهد هر بار که کفگیر نیروهای اطلاعاتی برای تخطئه کردن مخالفین داخل و پرونده سازی برای حذف آنها به ته دیگ خورده است، بعضا از برچسب وابستگی به مجاهدین استفاده کرده اند تا برنامه شان را به پیش ببرند و صد البته از تبعات دراز مدت کارشان غافل بوده اند.
با توجه به این که ائتلاف همگرایان، ائتلافی مطالبه محور است و نه فرد محور، امکان بهره گیری از فضای نسبتا باز سیاسی قبل از انتخابات برای ارتقای آگاهی مردم و انتقاد از سیاستهای زن ستیزانه نظام و بازخواست از کاندیداهایی که خود کم و بیش در تثبیت چنین سیاست هایی نقش قابل توجهی داشته اند، فرصتی است مغتنم که همگرایان هوشمندانه از آن استفاده می کنند و نباید مورد بی مهری دیگر فعالان جنبش زنان قرار گیرد.
از سوی دیگر نوع رویکرد جمهوری اسلامی در مواجهه با متهم امریکایی پرونده ی جاسوسی و دیگر متهمین ایرانی نظیر منصور اسانلو رئیس سندیکای شرکت واحد اتوبوس رانی و دانشجویان دربند پلی تکنیک و فعالین حقوق زنان و اقلیت ها که مدتهاست درزندان به سر می برند ناگزیر ذهن را به سمت قانون جنجالی و ضد حقوق بشری کاپیتولاسیون می گرداند.
کمپین و هر جنبش مستقل دیگری کاری به ساختار سیاسی ندارد، به قدرت خود بیش از آن ایمان دارد که به التماس و در خواست از موضع ضعف تن دهد از این رو است که می بینیم دستاورد های جنبش زنان اتفاقا مربوط به دوره متصلب ترین دولتها می شود. زیرا در این دوره ها است که فعالان جنبش زنان و دیگر جنبش های اجتماعی چه به ناچار و چه از سر آگاهی نگاه خود را از حاکمیت چرخانده و به مردم بازگردانده اند.
